اگر می دانستم کجایی ستاره های آسمان را برایت گلچین و گونه هایم را فرش راه تو می کردم .

به همه اقیانوسها ، به همه دریاها ، به همه صحراها و به همه کهکشانها پلی می بستم تا اولین باغبان گلچین گل وجود تو گردم .

به شوق دیدارت پای در راه می نهادم تا اگر شده یک لحظه چهره نورانی تو را زیارت کنم و دردهای ناگفته خود را به تو بازگو کنم .

دل از دنیا و ظواهر زودگذرش می کندم و به سوی تو می آمدم و سختیهای راه را به جان و دل پذیرا می شدم 

از ناکجای وجود بی مقدارم تا آستان بی کران کوی تو ، در میان سیلاب اشک پلی از نیاز می زدم . پلی از انتظار ، از غیبت تا ظهور .

با شقایقها به میهمانی ات می آمدم و آنقدر بر در منزلت می کوفتم تا رخسار پر مهرت را بر من ظاهر سازی تمام مسیر رسیدن به تو را با عطر گلهای صلوات و شبنهای عشق می پوشاندم .

خویشتن را به ردای سبز و آسمانی ات می آویختم از دیده سرشک شادی می ریختم ، الماس مهر تو را با بوسه هایم می آمیختم و به هیچ روی دامنت را از دست نمی دادم .

با پای دل به سویت می آمدم و خاک پایت را توتیای دیدگان می کردم تا چشم هایم که سال ها انتظار مقدمت را کشیده اند نور بگیرند .

بی درنگ و عاشقانه به سویت می دویدم .

می آمدم  و کنیز درگاهت می شدم .

برای رسیدن به سر کویت مسیر صعب العبور انتظار را با پای پیاده طی می کرم تا به کوچه های سبز وصال برسم .

به سر تپه معراج شقایق می شتافتم و بر هر رده پایت نرگسی می کاشتم و پای هر پنجره ای شعری          می خواندم که بیایی .